5 Haziran 2014 Perşembe

vazgeçmek

Ne kolaydır vazgeçmek,kırıp döküp kapıyı çekip gitmek.Yada vazgeçmenin ağırlığını taşımak bir inat uğruna,küskün kalmak onu arzularken.
Nereye bu gidişler,herhangi bir zamanı var mı?
sevdiğinden gitmek,alışkanlıklarından vazgeçmek ,yeni şehirlerde yeni alışkanlıklar edinmek ve daha bir sürü şey.
İnsan sevdiklerinden de vazgeçermiş,alışkanlıklarından da yazılarından da.Tecrübelerim söyletiyor şimdi bu cümleleri .Nasıl olduğuna bakmadan ne yazdığımı kontrol etmeden kıvrımlarında kalanlar beynimin.
Rutinlerden sıkılıyorum dedim ya her şeyden vazgeçecek kadar.Ciddi anlamda yazmaya başladığımda bir heves,bir heves ki sormayın.Her güne bir şiir, net ortamında yayınlama ve şiire gelen yorumlar.Yazdıklarımın alkışlanması aferin denmesi gururlandırıyordu bir zamanlar.Bu arada kendimi anlatmak değil aslında niyetim.Kurgular var cümlelerin içinde.Ben yaşamadım sadece bunları,belki sen de yaşadın,başka biri de yaşadı kim bilir.Siz yine kendim diye okuyun.
Tek düze yazım tarzı,yazılan konuların birbirine benzemesi böyle yazacaksam hiç yazmayım dedirtti.Oysa severek ve isteyerek yaptığım tek işti yazmak.İşte bu yüzden gitmek istedim sevdiğimden,kapıyı ardımdan çekerek.Nereye gidiyordum,gittiğim yerde ne yapacaktım,açıkçası bilmiyordum.Zamanın ve yerin ne önemi vardı,kimse seni alkışlamayacak,kimse aferin yüreğine sağlık demeyecekti.Gittiğim andan bu yana ağaçlar,mevsimler,karıncalar,çocuklarım,arkadaşlarım ve her sohbet ortamı şiirdi.Aklımdan geçip gidiyordu anın resimleri. Ütüleniyorlardı şiirler yaptığım onlarca ütü zamanları arasında.Ya da yıkadığım tabaklarla birlikte akıp gidiyorlardı evyenin içine.Kimse bilmiyordu öykülerin akıp gittiğini şiirler dışında.Olsun varsın bilmesin kimse ne çıkar.Sevdiğimle birlikteydim ya.Hem Aşık Veysel,Pir Sultan,Yunus ve daha yüzlerce binlerce şair ve ozan tanınmak,isim yapmak ve alkışlanmak için mi yazdılar,söylediler o her bir dizesi ömre bedel eserlerini...
İşte böyle sevgili defter,gittiğim her yerde şiirler göz kırpıp durdu,'yaz beni'diye.Gittiğimi sandığım hiç bir şeyden gitmemişim meğer.İçlerin de tam da ortalarındaymışım ,onlar kök sarmaşıklarmış ve sarıp sarmalamışlar etrafımı.Görünmüyorum şimdi şiirden başka...

son umuttu uzaktan gelen ses
kızıllığında akşamın
umudu doğururken karanlığa...
05.06.2014 Yalan zaman(Pınar Atay)